Hieronder het verhaal van Wajongere Julia, een van de mensen die door Fa-Brik wordt begeleid. Zij omschrijft zichzelf als ‘oversensitieve ADHD’er met een persoonlijkheidsstoornis’. Door het socialiseringstraject dat zij in 2016 heeft doorlopen, heeft zij gemerkt hoe goed zij reageert op het hebben van een vast ritme en een zinvolle dagbesteding.

 “Als gevolg van een intensieve MBT-therapie van anderhalf jaar gaat het momenteel veel beter met mij. Ik heb geleerd waarom mensen mij niet begrijpen of horen, hoe ik overkom, en ook erg belangrijk: ik begrijp nu zelf beter waarom ik me voel zoals ik me voel.

Deze therapie is echt mijn redding geweest. Na dit therapietraject kon ik, dankzij een UWV-coach, bij de Biotoop – Vleugel F terecht.”

Fa-Brik
“Bastiaan, van Fa-Brik, werd mijn begeleider. Na een goed introductiegesprek met Bastiaan, ben ik met zwetende handen aan mijn eerste werkdag bij de Biotoop begonnen. Achteraf hadden Ron en Gea, de eigenaren van Vleugel F, niet verwacht dat het zo goed zou gaan…”

“Vooral het vaste ritme en met een voldaan gevoel naar huis gaan deed me erg goed. Elke week kwam Bastiaan langs en vanwege omstandigheden nam zijn collega Eric dit na een paar maanden over. Dat was even lastig, maar als ik erop had gestaan dan had ik Bastiaan wel mogen houden. Het was goed zo…”

“Ik ben oversensitief, heb ADHD én een persoonlijkheidsstoornis, dus zonder slag of stoot ging het nou ook weer niet. Maar dankzij de therapie heb ik hiermee leren omgaan. Dat ik het geleerde nu, met begeleiding, in de praktijk kon toepassen, was broodnodig. Er waren vaak avonden dat ik het allemaal niet meer zag zitten. Dan kon ik Eric een berichtje sturen dat ik niet wou werken de volgende dag en vaak was dat genoeg om te kunnen gaan slapen. De volgende dag verscheen ik dan meestal toch weer op het werk, want zo gaat dat bij mij: in de avonden houdt de realiteit ermee op. En hoe meer prikkels, hoe lastiger inslapen wordt. Maar meestal voelt alles de volgende dag weer wat positiever. Dat is overigens lang niet altijd zo geweest en als er veel dingen tegenzitten kan dit negatieve gevoel er wat langer zijn. Maar door te gaan werken verdwijnen problemen wat naar de achtergrond; ook de groepstherapie heeft me hier enorm bij geholpen.”

Wat vond je van de begeleiding door Fa-Brik?
“Mijn twee bazen waren geweldig, maar ik zag hen wel echt als bazen; ik vond het ongepast om bij hen mijn hart te luchten. Maar zo zwart-wit was het natuurlijk ook weer niet, het blijft een socialiseringsplan. Als het fout ging, dan was dat even niet anders. Ik was dan wel heel blij dat ik Eric had om op terug te vallen.”
“Natuurlijk weet het bedrijf dat ze iemand binnenhalen met een psychiatrische achtergrond. Maar dat betekent niet dat ze ook echt weten hoe ze daarmee om moeten gaan. Dat er een coach was die oog had voor juist díé aspecten, voelde erg veilig. Het wekelijkse bezoek is dan ook erg belangrijk voor mij geweest. Het helpt mij als ik de problemen in mijn leven even mag benoemen; vaak voelt het dan al de helft minder erg. Het was bovendien een fijne oefening om bij een baas te zitten die wéét wie hij heeft aangenomen, dat ik een Wajongere ben en dat het hem geen geld kost dat ik daar in dienst ben.”

Wat vond je leuk, mooi of spannend?
“Ron en Gea waren bijzondere bazen die mij bijna als hun kind opvingen. Het zijn mensen met aardig wat levenservaring en mensenkennis. Ik denk dat ik veel geluk met ze heb gehad. Er was veel ruimte voor humor en het was erg leuk om te zien hoe zij als stel het bedrijf runnen.”

“Er was eigenlijk veel leuk en spannend. Bijvoorbeeld wanneer er een nieuwe Wajongere kwam die het tegenoverstelde van mij leek te zijn. Dan werkte ik, als strikt Jehovah’s Getuige, opeens samen met een echte metalfan, met van die heftig bedrukte truien enzo. Niet dat ik daarvan schrok, hoor; ik vond het eigenlijk wel ironisch. Het was vooral spannend om uit te zoeken wie ik voor me had. Uiteindelijk werden deze jongen en ik goede vrienden en ontstond er een band met veel begrip voor elkaar. Ondanks de verschillen, delen we dezelfde struggle in deze maatschappij.”

Gingen er ook dingen niet goed?
“Ik heb niet zo veel te klagen. Natuurlijk ging het soms niet altijd even handig, maar ook dat was voor mij een leermoment waar ik veel aan had. In de maatschappij zal ik nog meer te maken krijgen met ingewikkelde karakters die mijn grenzen zullen opzoeken. Dit was een zeer veilige plek om te leren ‘normaal’ te functioneren. Zoals dat gaat: mét conflicten, vallen en opstaan.”

Wil je nog wat kwijt?
“Ik denk dat dit een traject is waar je klaar voor moet zijn. En voor sommigen te snel kan beginnen. Maar voor anderen hoop ik dat ze beseffen hoeveel het helpt om toch een stok achter de deur te hebben om er wekelijks uit te moeten. Het is een voldaan gevoel dat je niet van iets anders krijgt. En dat heeft denk ik elk mens wel nodig.”